Als het thuis echt niet meer gaat

Heeft u wel eens het gevoel dat het thuis echt niet meer gaat? Hoe bepaal je dit? Waar liggen je grenzen? Is een opname misschien beter voor je naaste? Een lastige en verdrietige beslissing, vol dilemma’s en vaak ook schuldgevoel. In de cursus van DementieOnline wordt de laatste les geheel aan dit onderwerp besteed.

Eén van onze cursisten vertelt:

'Een nieuwe fase is begonnen. De casemanager vindt oriëntatie op een verpleeghuis wenselijk. Om niet verrast te worden door een plotselinge crisis. Dat doen we dus, dochter met man, en ikzelf. De volgorde schijnt te moeten zijn: oriëntatie, aanvraag indicatie, indicatie, en dan inschrijven in een huis van voorkeur. Zo te zien een traject van maanden. En ook dan kan je te zijner tijd gelukkig nog tegen een aangeboden plek zeggen: “Nog eventjes niet.”. Wikken en wegen. Twee huizen springen er uit. Eentje in onze eigen wijk, zo te zeggen om de hoek. En eentje twintig kilometer verder, maar wel goed te bereiken met openbaar vervoer. Ja, ik rijd auto. Maar hoe lang nog? De eerste verplichte rijbewijskeuring ligt al eventjes achter me. Dochterlief opteert voor de instelling verder weg. Een groot complex met alleen al 140 verpleeg­huisbedden. Bij elke huiskamer een mooi terras. Beneden zelfs nog vele aan de straatkant met zicht op de echte wereld! En vijf minuten hier vandaan op de bovenverdieping, dertig bedden met drie huiskamers. Maar het enige terras is niet gezellig met een uitzicht op omringende daken. Dicht bij / verder weg? Minder/meer woongenot? Minder/meer betrokkenheid? Welke rol zal de slechte lichamelijke conditie van mijn vrouw gaan spelen? Zal ik haar in de toekomst nog veel meenemen buiten de toegangscode? Een beetje voortzetten van ons leven nu? En hoe lang kan dat? Ben ik een optimistische idealist? Of past eerder realisme? Wat is wijsheid? DementieOnline heeft mij geholpen beter met deze emoties om te gaan'.


Meer tips voor rondom de opname