Suzan (77 jaar): 'Boos en verdrietig zijn mag'

Kleine klusjes, daar hielp Suzan haar vriendin Anne (86 jaar) al vaak mee. Toen Anne dementie kreeg en steeds meer hulp nodig had, werd Suzans rol groter. Om beter met de ziekte van haar vriendin om te kunnen gaan, volgde ze de cursus van DementieOnline.

‘Dat ik voor mijn vriendin ging zorgen toen ze dat nodig had, heb ik altijd vanzelfsprekend gevonden. Anne heeft namelijk geen man of kinderen om op terug te vallen. Toch viel het me best zwaar. Anne is wel eens boos of gefrustreerd, vooral omdat ze het moeilijk vindt om haar zelfstandigheid kwijt te raken, en reageert dat op mij af. Ik merkte dat mijn geduld op begon te raken en dat mijn grens bereikt was.’

Even geen dementie

‘Op aanraden van Geriant, waar Anne naar de dagopvang ging, besloot ik de online cursus te volgen. Het is fijn dat je de lessen op je eigen moment kunt volgen. Soms dacht ik namelijk wel eens: nu wil ik even niet aan dementie denken. Ook is het handig dat je alle informatie nog eens terug kunt lezen.’

Positieve gedachten

‘Mijn coach stelde me vaak vragen die me aan het denken zetten over mijn eigen gevoelens en reacties. Het belangrijkste dat ik heb geleerd, is dat boos en verdrietig zijn best mag, maar dat niet-helpende gedachten niet de overhand moeten krijgen. Er moeten ook nog voldoende helpende gedachten zijn. Vooral in moeilijke situaties denk ik daaraan terug en merk ik dat ik daardoor inderdaad beter met mijn boosheid of verdriet om kan gaan.’

Voorbereid op boosheid

‘Een van die moeilijke situaties was Anne’s verhuizing naar een verpleeghuis. Anne was ontzettend boos dat ze moest verhuizen. In les vijf van de cursus, die volledig is gericht op opname in een verzorgings- of verpleeghuis, had ik al gelezen dat dit vaak voorkomt. Daardoor wist ik dus wat me te wachten stond en had ik mezelf vast “gewapend” met helpende gedachten. Dat heeft me erg geholpen om die dag door te komen.’