Annemarie (56 jaar): 'Naasten deden geen oog meer dicht'

Onhoudbare situatie

'Mijn moeder woonde in een aanleunwoning en ik was haar grootste steunpilaar. Dit ging goed totdat ze begon te dwalen en haar dag- en nachtritme omgooide. Ze ging ‘s nachts wandelen of rondbellen ‘voor de gezelligheid’. Het werd een onhoudbare situatie want haar omgeving deed geen oog meer dicht en uiteindelijk werd dit de aanleiding voor haar opname. Toen de beslissing voor opname genomen was voelde dit als een opluchting maar ook vreselijk zwaar. Ik hoopte stiekem op een fataal hartinfarct maar er gebeurde niets. Ik had inmiddels informatie ingewonnen over verzorgingshuizen in de buurt en was op verschillende plaatsen gaan kijken. Ik wist al snel dat het een kleinschalige woongroep moest worden maar voordat ik een toplijst kon maken kwam de noodzaak voor spoedopname. Toevallig was er plek in een van de favoriete tehuizen uit mijn lijstje. Binnen een week was ze verhuisd.'

Loslaten
'De eerste weken in het tehuis maakte ze zich vooral zorgen over ‘wie dit hotel’ moest betalen. Ze voelde heel goed dat ze niet meer thuis was en vertelde dat ze daarom ‘oceanen vol tranen’ huilde ‘s nachts.  Afscheid nemen werd een drama waarbij ik probeerde ongemerkt te vertrekken terwijl moeder afgeleid werd. Eenmaal buiten de deur hoorde ik haar nog mijn naam roepen. Vaak ging ik huilend op weg naar huis. Daarnaast had ik moeite haar los te laten; zouden ze haar koude voeten wel warmhouden, zouden ze wel genoeg suiker in haar thee doen, zouden ze wel …. Allemaal volledig onterecht.  Al snel bleek ze op een geweldige plek terecht te zijn gekomen. Ondanks dat heb ik me lange tijd schuldig gevoeld. Ik had haar immers van haar zelfstandigheid beroofd. Het leegruimen van haar woning vond ik afschuwelijk. Het heeft überhaupt een week geduurd voordat ik ernaartoe kon gaan. Het voelde als een soort van mausoleum van een tijd die niet meer bestond. Ik rij nog steeds met een boog om het gebouw heen.'

Gelukkig
'Inmiddels woont moeder vier jaar in het verzorgingstehuis. Haar geheugen is nog verder achteruitgegaan. Namen kent ze niet meer maar ieder bezoek wordt verwelkomt met een brede glimlach. Ze is vrolijk, vertelt honderduit en we lachen veel. Ik heb het gevoel dat ze gelukkig is. Ze woont veilig en is omringd door lieve, toegewijde verzorgenden die haar deskundig en met respect behandelen. Ik zou de afgelopen jaren voor geen goud hebben willen missen.'

Verwerking
'Hoe verwerk je alle emoties die op je af komen als mantelzorger? Ik ben nog steeds dankbaar voor mijn begripvolle collega’s en familie. Velen van hen hebben overigens ook te maken met dementie en dat helpt enorm. Dankzij flexibele werktijden en mijn ‘achterwacht’ kon ik de intensieve zorgperiode voor de opname volhouden en had ik een klankbord voor beslissingen. Lotgenoten kwam ik tegen bij Alzheimer cafés, de Alzheimer werkplaats en het theaterproject ‘Doolhof’. De laatste twee beschouw ik overigens als echte cadeaus van ‘mijnheer Alzheimer’. Het omzetten van emoties in kunst (schilderen en theater) bleek een fantastische manier om schuldgevoelens en verdriet te verwerken.'

 

De naam van deze mantelzorger is bij de redactie van DementieOnline bekend.